مریم

مریمم ناز نکن چونکه خریداری نیست
صحبت از عشق نکن عاشق دلداری نیست
مریمم اشک نریز از سر شب تا دم صبح
که دگر دست محبت به سرت آری نیست
مریم از پیله به در آی دگر وقت بهار
بال بگشای چو پروانه دگر وقتی نیست
مریم از درد منال اینهمه چون قمری شب
که دگر گوش برای غم تو جایی نیست
مریمم گر بتوانی برو از وادی عشق
که در این شهر بلا هیچ غزلخوانی نیست

گل مریم

منم اون قطره اشکي که زود افتادم ز چشمات

منم اون کفتر نازي که پرونديم از رو ديوار

روي ديوار دل تو لونه ساخته بودم اون روز

لونمو کردي تو ويرون از دلت کردي تو بيرون

منم اون لباس زيبا که شدم کهنه برايت

منم اون ژاکت پشمي که نپوشيدي بهارت

منم اون آينه اي که عکستو بهت نشون داد

زود منو شکستي رفتي تا نبيني تو خودت را

منم اون دسته گلي که پرپرم کردي هزار بار

گل مريمي که روزي منو بو مي کردي صد بار

حالا من يه ذره خاکم زير پاي نازنينت

کفشتو پا مي کني که نکنم يه وقت کثيفت

شاید آن روز که سهراب نوشت

شاید آن روز که سهراب نوشت

تا شقایق هست زندگی باید کرد

خبری از دل پر درد گل یاس نداشت

باید اینگونه نوشت

هر گلی هم باشی

چه شقایق چه گل پیچک و یاس

زندگی اجباریست